دلم به درد آبستن می شود وقتی می بینم ناگزیر به پذیرفتنش هستم .دیروزها رفتند احساس های زنده رفتند و غم بارتر آن که در انتظار امروزها تباه شدند .

این رسم ناخوشایندی است که در زندگی مان جاری است.دیگر زندگی مان خوش نیست دیگر از پیروزی لذتی نمی توان برد زیرا در کالبد زندگی مان احساس های مرده جاری است .

دیگر آنچه با نام لبخند بر لبانمان می نشیند حاصل درد است نه شادی.

جالب این جاست که خدا را محکوم می کنیم آن معشوق گم شده در خویش را.

غمبارم از گذشت تلخ گذشته در حالی که در حال گذشتن است.

می گن تو را دارم ولی یه دروغه محض .کجایی؟دیگه دارم از سکوت و صبوری خفه می شم .

حق نداری سکوتم را گناه بنویسی این سکوت خودش یه عذابه.

حرفه آخر:خیلی دوستت دارم حتی الان که پر از دردم.

تمام وجودم به سوی لبانت گدا می شوند یتیم بوسه اند .تمنای گردنم را نمی بینی؟ خسته از نگاههای هرزه ی آدمها ودلتنگ برای چشمانت. کم مهری نکن دیگر آنچه در من مانده آرزوی نفس های پر حرارت توست .دیگر طاقت عاشقانه اندیشیدن را ندارم.التماست می کنم مرا از این آتش برهان. خسته ام از این بازی که قرن هاست بر پا کرده ای .آغوشت را برای دلتنگی های من خسته بگشای.از معشوقه های این دیار بریده ام .من فقط تشنه ی بوسه های توام.لعنت به عشق و عاشقی .لعنت به من لعنت به همه چیز و همه کس جز تو.می بینی ؟(دلم نمی آید به تو چیزی بگویم.)می دانم فقط تو بینایی. فقط تو شنوایی .پس کی تو را وصال من خوش آید؟

سرودم شعری که تنها شعر زندگانیم می باشد و این سروده ی زیبا فرزندم است .او را لبخند خدا نامیده ام . 

 شاید این سروده ترانه ی پاییزی خدا ست که بر وجودم جاری شده؟ نمی دانم.

همیشه شاعران اشعارشان را چون فرزند می بینند و منی که شاعر نیستم فرزنم را نابترین شعر .

دیدگانت رابه ساحل می کارم